Хуучны наймаа

ads.jpg Хуучны наймаа

-Бүрхээлээ надад зарчих гэж. Нөгөө залуу гайхаж байснаа зарах гэж яваагүй бололтой

-Та юу өгөх юм гэж.

-Би чамд нэг хонь өгье. Залуу ч:

-Тэг тэг гээд бүрхээлээ өгч. Ээж бүрхээлээ аваад явж байгаад ямар хүнээс авсан билээ гэж гэнэт бодож. Нөгөө залуу ч үзэггүй алга болсон байж. Хэн гэдэг нэртэй, хаана амьдардаг хүн нь мэдэхгүй, нөгөө залуу ч ээжийн нэр ус, хаанахын хүн, хонио яаж, хэзээ авахаа ч тохироогүй аж. Жилийн дараа 1996 онд тэр залууг олж хонь өгөхөөр ээж бид хоёр дөнөн эр хонь аваад аймаг явлаа. Тэр үед машин тэрэг ховор тул Зил130-ын тэвшин дээр шамбааралдаад л явдаг сан. Жолооч нар хүмүүсээ аймгийн баруун талд буюу хуучин нисэхийн тэнд хүргээд л буулгана. Мануус буцаад тэндээ цуглаад сум явдаг байв. Их номхон ч гэхэд хаашаа юм, сургуультай гэхэд ч хаашаа юм хөтлөхөд дагаад л шогшоод байсан даа тэр хонь. Бид хоёр явсаар “хар зах” дээр ирлээ. Тэр үед аймгийн зах тийм ч том биш, хайсан хүнээ олвол олчихоор л байсан юм. Би хонио барьж суугаад ээж нөгөө залууг хайгаад явлаа. Орой болж зах бараг тарж байв. Ганц хоёр тойроод явлаа.

Маргааш өглөө нь бараг зах цуглаагүй шахуу байхад ирэв. Хүмүүс -хонь зарах юмуу, хэд вэ гэх мэтээр шалгаана. Ирсэн хүн бүхэнд болсон явдлаа ярина. Зарим нь:

-Яасан сайхан сэтгэл вэ гэж байхад зарим нь мөнгө төгрөг гэлгүй юмаа өгсөн залууг заавал олж хонио өгөх хэрэгтэй гэнэ. Зарим нь авах хүн өөрөө ирэхгүй байхад таануус ингэж зүдэрч явах хэрэг юу байна гэнэ. Сүүлдээ захынхан бараг бүгд мэддэг болсон байх. Өдөр тийшээ ирсэн хүмүүс:

-Хүнээ олов уу, сураг байна уу, би тийшээ явлаа тэндээс асуугаад ирье, би ийшээ явлаа сураглаад ирье гээд бараг хүн бүхэн нөгөө залууг олоход туслахаар эрэлд гарцгаав. Нар хэвийтэл хайгаад сураг ч гарсангүй. Ээж бид хоёрын унаа буцах болсон тул хонио зараад явсан даа. Тэр явдлаас хойш 12 жилийн дараа 2008 онд ээж аймгийн эмнэлгийн үүдэнд сууж байтал нөгөө залуутай төстэй хүн өнгөрч явна гэнэ. -Хүүе гээд дуудсан чинь нөгөө хүн харж харж байснаа:

-Сайн байна уу, та. Таны бие сайн уу, хөл гар яаж байна гээд учиргүй дөжгөж гэнэ. Тэр үед ээж хөлдөө хагалгаа хийлгээд суга таягтай байсан юм. Тэгэхээрээ манай сумын хүн байв, би андуурч гэж бодоод юм хэлэхгүй сууж байтал нөгөө хүн:

-Та нөгөө бүрхээл авсан эгч байна шүү дээ гэсэн гэдэг.

-Чи ямар хаашаа залуу вэ, нэр усаа ч хэлдэггүй, намайг ч сурагладаггүй гээд ярьсан чинь нөгөө залуу:

-Би танаас бүрхээлний өртөг авахгүй, таныг зах дээр хонь хөтөлчихсөн хайж явсан гэж сонссон. “Наартаа” хүн санж гэж бодож байлаа. Наартаа гэдэг нь гайгүй, боломжийн, дажгүй гэсэн санаа агуулдаг үг Би хониныхоо мөнгийг авсанд тооцсон, харин бүрхээл гэмгүй байна уу?

-Гэмгүй байлгүй яах вэ, ёстой сайн эд байлаа, одоо ч хэвээрээ байгаа... Ингэж тэр хоёр баахан хөөрөлдөөд залуу баяртай гээд яваад өгч... Дахиад л нэрийг нь асуугаагүй, нөгөө залуу ч асуугаагүй... хуучны хүмүүсийн наймаа гэж.

Да.Жаргалсайхан

 
 



 
Мэдээ таалагдсан бол лайк дарна уу:

СЭТГЭГДЭЛ (1)

by 2017-02-07

Heckuva good job. I sure aparceipte it.

ШИНЭ МЭДЭЭ